Blog | Cees Franke Coaching

Alcohol, coke en burn-out bij succesvolle ondernemers: de prijs van de kick

Mon, 06 Jul 2026 09:11:29 GMT

Alcohol, coke en burn-out bij succesvolle ondernemers: de prijs van de kick (1)

Ben je ondernemer/DGA en heb je met keihard werken, en met behulp van alcohol en coke ter ontspanning, een succesvol bedrijf opgebouwd? Tien tot misschien wel twintig mensen werken er inmiddels. Je bent succesvol. En regelmatig drink je dus te veel alcohol, gebruik je af en toe een lijntje coke terwijl je diep vanbinnen weet dat dit niet goed gaat. Je weet het, je wilt het veranderen, maar doet het niet.

In deze blog ga ik dieper in op dit verschijnsel van hard werken en ontspannen met verdovende middelen. Een heilloze en vrijwel zeker doodlopende weg die vaak eindigt in een burn-out of erger. Ik ken dat gedragspatroon uit eigen ervaring. In plaats van ontspanning bracht het mij een faillissement en kostte het mij bijna mijn leven. Dat ik weer oprees als een feniks uit zijn as, had ook met wilskracht te maken — de wilskracht die ik gebruikte voor mijn werk, maar op een andere manier ingezet.

Als Bachelor of Social Work met bijna 30 jaar ervaring in de verslavingszorg, ervaringsdeskundig coach, lid van de Vereniging van Ervaringsdeskundigen én geregistreerd bij Registerplein, leg ik je in deze blog uit hoe je uit de negatieve spiraal komt en waar je het begin vindt om opnieuw een zinvol en gezond ondernemend leven op te bouwen.

Mateloosheid als oneindige bron van energie

Menig ondernemer is een mateloos mens. Het is de motor onder alles wat je doet. Je zet door waar een ander stopt, je werkt door als de zon allang onder is, je neemt risico's waar een ander bij de gedachte alleen al misselijk wordt. Dankzij die mateloosheid gebeurt het. Er ontstaat iets: jouw bedrijf, met een naam en een eigen plek in de wereld. En elke keer als het lukt om je bedrijf te doen groeien, krijg je een stevige kick en ga je weer door.

Ik ben zo'n man. Iemand met een enorme drive, iemand die doorgaat waar anderen allang afhaken. En precies die stuwende kracht hielp mij, toen ik in de dertig was, eerst grenzen te doorbreken en mijn ontwerpstudio op te bouwen. Maar later werkte die kracht niet voor mij, maar tegen me. Als ondernemer en als mens ging ik mateloos over mijn grenzen, en (de waarheid gebiedt me dit te zeggen) ook af en toe over andermans grenzen. Daarmee verloor ik veel: mijn bedrijf, mijn geld en mijn zelfvertrouwen. Mijn lief verloor ik niet — mijn vrouw bleef, wonder boven wonder. Maar na het faillissement en de daaropvolgende afdaling in mijn onderwereld stierf ik bijna aan de negatieve kant van de mateloosheid: zelfdestructie met drank en pillen.

Van pionieren naar organiseren: leren loslaten en delegeren

Als startende ondernemer, als pionier, doe je meestal alles zelf. Verkopen, bouwen, problemen oplossen en op zondag de administratie. Je begint vroeg en eindigt laat. Elke dag sta je op scherp en elk succes geeft een kick. Want zo werkt het: bij elke deal, elke overwinning, elk brandje dat jij blust, elk compliment dat je krijgt, maakt je brein dopamine aan, de beloningsstof — een neurotransmitter — die je laat ervaren dat je leeft. Het geeft betekenis aan je inspanning en je leven.

Maar als je bedrijf groeit tot misschien wel tien tot twintig mensen, vraagt het iets anders van je. Geen gepionier, maar organiseren: structuur aanbrengen, bedrijfsprocessen vastleggen en deelbaar maken, en of je nu wilt of niet: periodiek overleg. In de praktijk gaat het dus om leren loslaten en verantwoordelijkheden leren delegeren. Die fase heet de rationalisatiefase: het punt waarop het bedrijf niet alleen meer groeit door jouw persoonlijke inzet en zoveel mogelijk alles zelf doen, maar door je vermogen om te organiseren.

Delegeren betekent dat anderen een deel van jouw werk doen en daar ook fouten in maken. En als je dus niet oppast, zit jij 's morgens vroeg toch weer alle data van de onlineactiviteiten te monitoren, lees je mails en bemoei je je overal mee. En dat is contraproductief.

Delegeren betekent ook minder kick, minder dopamine. Je brein, dat in de startupfase leeft van het dagelijkse snelle scoren, valt soms stil. En ondernemers met een karaktertrek van mateloze mateloosheid gaan 'op jacht'. Succesvolle ondernemers worden graag gezien, gevraagd en vooral uitgenodigd voor feestjes. En als je al drank en pillen gebruikt ter ontspanning van het harde werken, gebeurt nu het tegenovergestelde: je haalt nachten door om op die manier de dopaminekick te krijgen. In het glas, in het lijntje, in de pil die de nacht moet redden en niet te vergeten eindeloos scrollen, snelle shotjes dope. Je wordt wakker in Barcelona en vraagt je af: hoe ben ik in godsnaam hier nu weer beland... Als je dat soort grenzen niet overschrijdt en het wat dichter bij huis houdt, ben je misschien eindeloos je telefoon aan het checken. Vooral apps die je bedrijfsactiviteit monitoren, vragen voortdurend je aandacht.

En dan zegt je lichaam: zoek het maar uit, ik doe niet meer mee

In de pioniersjaren van je bedrijf vraag je alles van je lichaam en geest. Korte nachten, lange dagen, eten achter de laptop, drank om te ontladen en uiteindelijk coke om door te kunnen bouwen: het is bijna normaal.

Vanuit mijn jarenlange ervaring met coaching op directieniveau weet ik dat uppers en downers — stimulerende en dempende middelen — geen uitzondering meer zijn.

In de kracht van je leven kan je lichaam dat redelijk hebben. Je herstelt vaak binnen een dag. Maar rond je vijfenveertigste niet meer. Onderzoek van Stanford Medicine laat zien dat het lichaam rond die leeftijd een eerste verouderingsgolf doormaakt, en dat vooral de lever het daarbij zwaar heeft: het lichaam breekt alcohol en vet opeens veel minder goed af ( lees in deze blog meer over dat biologische kantelpunt en het onderzoek van Stanford ). Je katers worden groter. Herstel duurt al snel een dag of drie ... En zo ontstaat de vicieuze cirkel: je hebt steeds meer middelen nodig, maar de paradox is dat je steeds minder kunt verdragen, steeds vaker ziek bent, uitgeput. Vaak vermomd als burn-outklachten. Waar je dan — door je lichaam gedwongen — hulp voor zoekt. Maar dat is feitelijk alleen maar symptoombestrijding.

Mateloosheid als symptoom

Ter illustratie even wat persoonlijks over mij. Lang dacht ik dat mijn mateloosheid gewoon een karaktertrek was. Tot het door opvoeders en later anderen steeds vaker gelabeld werd als afwijkend gedrag, met bijbehorende straffen en of sancties et cetera ( mijn hele verhaal lees je hier ).

Zelf vond ik, toen ik in de twintig was, het begrip bourgondisch leven bij mij passen. Mijn liefde voor zon en wijn, volop te vinden in Frankrijk. Een pure levensgenieter, een hedonist, ik was iemand die het leven met beide handen aangreep en er volop van genoot (daarbij vergeet ik dan maar de ondraaglijke katers tussen de wijnvelden): Wein, Weib und Gesang. Maar wat ik niet zag, en gewoon niet wist, is dat die mateloosheid een symptoom van iets diepers was en is. Dat er onder al die mateloze energie en dat doorzettingsvermogen een deel van mij zit dat het moeilijk heeft. Een deel dat oude pijn niet kan voelen en niet kan dragen, en dat alleen maar rust kan vinden met behulp van verdovende middelen.

Alcohol drinken en Xanax slikken bleken niet mijn probleem. Bier, wijn en wodka drinken was mijn oplossing voor een probleem dat ik niet kende en onbewust niet durfde aan te kijken.

Tegelijkertijd was en is diezelfde mateloosheid ook de bron van mijn levenskracht, en juist dat maakte het zo verwarrend.

Het beschermende, verdovende deel in mij is niet mijn vijand. Het deed zijn best mij te beschermen tegen iets wat te groot, te pijnlijk was om te voelen. Het verdiende geen straf, maar een luisterend oor om de boodschap van de verdoving te begrijpen. Een mens die niet luistert naar de signalen van zijn lichaam, blijft de oplossing zoeken in de volgende kick en verdoving en brandt zichzelf dus letterlijk op.

De oplossing moet je dus zoeken in de vraag: wat vertelt mijn lichaam mij? Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Waarom niemand de hoogfunctionerende drinker kan tegenhouden

Iemand die zichtbaar afglijdt in het misbruik van drank en pillen, wordt meestal door zijn omgeving daarop aangesproken, want de effecten van het gebruik zijn niet te missen. Maar bij een functionerende ondernemer werkt dat net een ietsiepietsie anders: want jij levert nog (minder dan je werkelijk zou kunnen, maar vaak nog meer dan de gemiddelde medewerker). Je haalt je omzet, je komt je afspraken na, je staat op de borrel met een glas in je hand net als alle anderen. 'Hoogfunctionerende alcoholist' is zo'n term die daarvoor vaak wordt gebruikt (met het label alcoholist ben ik het overigens niet eens: een mens ís zijn verslaving niet. Je bent geen alcoholist, je bent een mens die worstelt met alcohol).

Zo was het bij mij ook. Van buiten was ik een mooie man, charismatisch, aantrekkelijk, vlotte babbel, maar van binnen voelde ik mij een slagveld. Ik leefde jaren als twee mensen: de een die alles aankon en de ander die 's nachts in het donker de demonen tegenkwam.

Zolang niemand het ziet, wil je het zelf ook niet zien. En bij een ondernemer houdt het masker langer stand dan bij wie ook. Want waar de omgeving een zichtbaar lijdende ander allang corrigeert, krijg jij nog applaus, ondanks je steeds onvoorspelbaarder gedrag.

De bodem van de put

Ondernemers die doorgaan op de weg van verdoving en demping — en laten we wel wezen: keihard werken zonder dempende middelen is óók een verslaving; de workaholic is net zo verslaafd als de drinker, de snuiver of de roker — eindigen in een verslaving aan alcohol, pillen of porno, in eetstoornissen of in burn-outklachten. En luister je dan nog steeds niet naar je lichaam, dan loop je een groot risico op een hartinfarct of andere levensbedreigende ziekten, en dus op een veel te vroege dood.

Ik ken dit proces van aftakeling en zelfdestructie als geen ander, omdat ik de negatieve spiraal omlaag tot op de bodem van de put heb doorleefd. Ik schrijf dit niet om je bang te maken, dat werkt toch niet. Ik schrijf het omdat jij die dit tot hier leest misschien nu ergens in een proces verkeert waar ik ook was. Misschien ben je nog niet zo ver afgezakt als ik toentertijd, maar misschien sta je toch dichter bij de rand van de afgrond dan je durft toe te geven.

En ik schrijf het omdat er ook een weg uit het doolhof is. Die weg vond ik 28 jaar geleden (zoals eerder aangegeven: lees het in mijn verhaal), en daarom ben ik nu, in de zeventig, nog volop actief en vitaal. Met mijn mateloosheid ...

Je weet het, je wilt het, en je doet het niet: de kern van verslaving

Dit is de kern van verslaving en verdoving: dat je het niet verandert, is geen karakterzwakte. Je kunt niet veranderen — zelfs niet met je ijzeren wilskracht — zolang je niet begrijpt hoe het werkt. Het is systeemlogica. Het deel dat verdooft is hetzelfde deel dat jou al die jaren beschermt. En het geeft zijn werk niet op omdat jij een goed voornemen hebt (als je je ellendig voelt en denkt: 'Ik wil dit niet meer'). Een goed voornemen gaat altijd uit van een stip aan de horizon: morgen stop ik ermee. Of: vanavond stop ik ermee. Maar dat werkt niet, die horizon komt nooit dichterbij. Je hebt een goed gevoel over jezelf omdat je dat voornemen hebt (= dopamine!) en als het avond is denk je: ach, eentje kan geen kwaad. En het hele circus begint weer van voren af aan...

Begrijp me goed: wilskracht alleen haalt je niet uit een verslaving. Dat is de leugen waarmee ik mijzelf jarenlang overeind hield. Maar die enorme wilskracht en mateloosheid waarmee je je bedrijf opbouwde, is opeens een levensreddende kracht zodra je die combineert met een waarachtige keuze. Niet morgen, maar hier en nu: hier en nu drink ik niet, hier en nu snuif ik niet, hier en nu neem ik pauze, hier en nu leer ik delegeren. En dat houd je vol als je je wilskracht inzet om de consequenties van stoppen met contraproductief gedrag te aanvaarden, wat er ook gebeurt. Ook als je wurgende craving naar middelen hebt: toch wilskracht en focus houden. Overigens: vergeet niet dat zomaar stoppen met drank en pillen gevaarlijk kan zijn . Een bezoek aan je huisarts (of anoniem advies via een hulplijn) is daarom van (levens)belang . De fysieke onthouding van alcohol stopt bij de meeste mensen na dagen tot enkele weken, maar benzodiazepinen zoals Xanax vergen vaak veel langer geduld. Dat gezegd hebbende: in de psychologische onthoudingsverschijnselen, zoals onrust, prikkelbaarheid, opkomende gedachten en reactief gedrag, vind je het echte werkveld waarin je aan de slag moet.

Wil je vrij blijven van destructief gedrag, dan zul je aan de reis naar binnen moeten beginnen om jezelf te leren kennen, maar dan ook wérkelijk te leren kennen. Carl Gustav Jung (1875–1961, de Zwitserse psychiater) noemt die reis naar binnen het individuatieproces: het levenslange proces van worden wie je in essentie al bent. Zo'n proces begint zelden vroeg in een leven. Meestal komt het rond het midden, wanneer je omkijkt naar alles wat je bereikt hebt en je je afvraagt wat eigenlijk de zin van alles is. Vaker begint het in een existentiële crisis — waarbij leven en dood een rol spelen — die alles wat je opbouwde afbreekt.

Het klinkt zo simpel, maar hoe verander je nu werkelijk

De meeste 'worstelaars met verslaving' hebben al van alles geprobeerd. Maar zolang het bij symptoombestrijding blijft, verandert er niets en zak je steeds verder weg in de negatieve spiraal.

Zelf ben ik nog altijd mateloos. En ondanks het feit dat velen — leraren, neurologen, psychologen, coaches — mij als ADHD'er bestempelden, heb ik dat label altijd geweigerd. Dat was mijn keuze (en wie het label wél houvast geeft, gun ik dat van harte). Maar mijn brein werkt anders. Zo simpel is dat. En daar heb ik mee leren omgaan zonder het te verdoven.

Ik heb mijn brein en die energie leren gebruiken. Die energie hielp mij uit de put overeind te krabbelen en opnieuw een succesvol bedrijf op te bouwen, en tegelijkertijd begeleid ik al meer dan 25 jaar mensen met verslavingsproblematiek.

Herken je jezelf als ondernemer of directeur in de mateloosheid, in het verbergen, in het glas dat elke avond de knop moet omzetten? Dan hoeft dat niet het begin van je ondergang te zijn, de afdaling in je persoonlijke put. Integendeel: het kan het begin zijn van de reis naar binnen, naar wie je in essentie werkelijk bent en hoe je met jezelf en de omstandigheden omgaat.

Met mijn Matroesjkamodel (gebaseerd op de matroesjka, de nestpop: een serie poppen die in elkaar passen) kun je de reis naar binnen maken om zo jezelf en de oorsprong van bijvoorbeeld je destructiviteit te leren kennen.

Die weg begint niet in je hoofd, niet in je gedachten, niet in doelen op de lange termijn. De weg uit de verdovingshel, uit de burn-out, uit je uitputting begint bij je lijf: weer leren voelen in plaats van verdoven. Dankzij dat voelen begin je te leren hoe je zenuwstelsel werkt en wat voor boodschappen het probeert te geven.

Hoe je naar die boodschappen leert luisteren en er een adequate strategie voor kunt ontwikkelen, vertel ik je in de volgende blog, 'Onvoorwaardelijk leren voelen', die ik volgende week publiceer.

Cees Franke

Hoorn, 6 juli 2026

Cees Franke (Hoorn) is coach, kunstenaar, auteur en ervaringsdeskundige met meer dan 40 jaar ondernemerservaring en 30 jaar ervaring in de verslavingszorg, burn-outbegeleiding en zingevings- en identiteitsvraagstukken. Hij is Bachelor of Social Work, als ervaringsdeskundig coach geregistreerd bij Registerplein en lid van de Vereniging van Ervaringsdeskundigen. Cees kent de weg uit eigen ervaring: zijn verslaving aan alcohol en oxazepam (Xanax) bracht hem tot op de bodem van de put. De weg terug vond hij 28 jaar geleden, en sinds zo'n 25 jaar geleden begeleidt hij mensen - waaronder ook veel ondernemers en directeuren - die worstelen met mateloosheid, middelengebruik en de vraag waar het in hun leven werkelijk om gaat. Hij is auteur van 'Nuchter leren leven'. Meer over Cees en zijn verhaal lees je op www.ceesfrankecoaching.nl.

Deze blog is nu verwijderd maar vind je later in uitgebreide vorm terug in mijn herziene luisterboek

Fri, 06 Feb 2026 10:20:21 GMT

Deze blog is nu verwijderd maar vind je later in uitgebreide vorm terug in mijn herziene luisterboek Nuchter Leren Leven

Een aantal blogs die ik eerder schreef bevatten de essentie van nuchter leren leven: bewustwording & erkenning, acceptatie & integratie. Als je die twee fasen tijdens het stoppen met drinken bewust doorleeft ontstaat bijna automatisch de verandering naar Nuchter Leren Leven. Die basis van mijn aanpak klopt nog steeds en heeft zich in de loop der tijd alleen maar meer bewezen ( lees hier mijn reviews) en verdiept. Dat wat je aan de buitenkant ziet is maar een stukje van de waarheid. Want zoals bij een Matroesjka-pop zit er onder die buitenste laag nóg een laag. En daaronder nóg een. Elke laag onthult diepere waarheid. Net zoals Nuchter leren leven je met de jaren steeds meer zelfkennis en wijsheid oplevert. Niet voor niets noem ik dat het rijke nuchtere leven…

Na 28 jaar nuchterheid en enorm veel levenservaring behandel ik in de herziene versie meer gelaagdheid. Niet alleen tips over hoe je de bedrijfsborrel, het borreluur of stress met je werkgever overleeft. Ik ga nog meer de diepte in om de verbanden tussen symptoom (verslaving) en het onderliggende patroon uit te leggen. En meestal gaat dat over trauma en hoe je dat verwerkt (of juist niet en dan ten onder kan gaan aan drank en drugs).

Ook de spirituele dimensie van werkelijk herstel komt meer aan bod (zoals je deels al hier kunt lezen in mijn verhaal hoe ik in opperste wanhoop op mijn knieën viel en bevrijd werd…)

De herziene versie van mijn luister- en e-book

Ik heb inmiddels Nuchter Leren Leven vrijwel volledig herschreven en dat betekent een uitgebreide uitleg over de functie van verslaving. En dat combineer ik met nog uitgebreidere praktische tips voor elke dag.

Wanneer verschijnt het?

Binnenkort. Als luisterboek én als e-book.

Wil je op de hoogte blijven van de publicatie? Meld je aan via het formulier hieronder en wil je het boek dan bestellen kun je 25% korting ontvangen van mij,

Waarom je alcoholkater na je veertigste drie dagen duurt: het biologische kantelpunt

Fri, 09 Jan 2026 15:05:00 GMT

Stanford onderzoek verklaart waarom zoveel mensen in hun midlife vastlopen met alcoholgebruik.

Het biologische kantelpunt op je 44e: waarom je lichaam alcohol plotseling niet meer aankan.

Een terugkerend patroon

Dertig jaar geleden crashte ik rond mijn 41e met mijn alcohol- en pillengebruik. Jarenlang had mijn lichaam het aangekund, totdat het niet meer ging. In plaats van dat 'ik dronk, werd ik gedronken'. Mijn manier van omgaan met traumatische ervaringen en stress had mijn lichaam langdurig weten te weerstaan maar toen zei mijn lijf: tot hier en niet verder.

Ik dacht altijd dat dat kwam omdat je maar een beperkte tijd je lijf kan misbruiken: ongeveer zo'n 25 jaar. En aangezien de meeste mensen ergens tegen hun twintigste beginnen met alcohol, klopt dat wel met de leeftijd waarop het misgaat.

Nu, bijna 72 jaar, werk ik al een aantal jaar als bewustzijnscoach en zie ik dit exacte patroon keer op keer terugkomen. Mensen tussen de 40 en 50 jaar komen bij me - niet omdat ze ineens meer zijn gaan drinken, maar omdat hun lichaam ineens anders reageert. Het herstel duurt dagen in plaats van uren. De stress die ze probeerden weg te drinken, stapelt zich alleen maar op. En als ze een avondje voor de lol zijn wezen stappen, duurt het dagen voordat ze ervan hersteld zijn.

"De katers zijn heviger en het duurt dagen voor ik er weer een beetje ben," hoor ik vaak. En ze vragen zich af wat er mis is met hén. Jarenlang kon ik alleen maar bevestigen dat dit een herkenbaar patroon was. 'Je kunt ongeveer 25 jaar ongestraft veel gebruiken,' zei ik dan, 'maar dan wacht het ziekenhuis, het gekkenhuis of de dood.' Zonder te weten wáárom dit precies rond die leeftijd gebeurt.

Wetenschappelijke bevestiging van dit patroon

Totdat ik laatst - op zoek naar informatie over veroudering en voeding voor mijn cliënten - een bijzonder onderzoek op internet vond dat verklaart wat ik al jarenlang in mijn praktijk tegenkom.

In augustus 2024 publiceerde Stanford Medicine een onderzoek in Nature Aging waarbij wetenschappers 135.000+ moleculen en microben analyseerden bij 108 mensen tussen 25 en 75 jaar. Hun conclusie was verrassend: veroudering verloopt niet geleidelijk, maar in dramatische golven.

De eerste grote verouderingsgolf? Die vindt plaats rond je 44e levensjaar. En een van de meest opvallende ontdekkingen: de enzymen die alcohol afbreken worden rond dit levensjaar dramatisch minder efficiënt.

Wat er gebeurt als biologie en levensfase samenvallen

Dit biologische kantelpunt valt precies samen met de meest veeleisende fase van je leven. Als veertiger stapelt de druk zich op: carrière die om prestaties vraagt of juist teleurstelt, kinderen in de puberteit, ouders die kwetsbaar worden, financiële zorgen over hypotheek en toekomst.

En wat gebeurt er? Veel mensen grijpen juist in deze periode naar alcohol om te ontspannen. Een glas wijn om tot rust te komen. Een biertje om de dag af te sluiten. Borrels om stress af te reageren.

Maar hier is het probleem: net op het moment dat je mogelijk meer gaat drinken om met stress om te gaan, kan je lichaam alcohol veel minder goed verwerken. Je lever breekt alcohol langzamer af - minder efficiënt dan voorheen - dezelfde hoeveelheid blijft daardoor langer in je systeem, veroorzaakt meer schade, en je herstel duurt veel langer.

Het resultaat is een neerwaartse spiraal. Alcohol als symptoombestrijding werkt niet langer - sterker nog, het maakt alles veel erger. Je coping mechanisme faalt precies wanneer je het het hardst nodig denkt te hebben. Je bouwt steeds meer stress op, zowel mentaal als fysiek.

Signalen dat je dit kantelpunt hebt bereikt

Hoe weet je nou of je dit biologische kantelpunt hebt bereikt?

Je katers zijn veel zwaarder dan vroeger, zelfs na 'normale' hoeveelheden.

Je hebt dagen nodig om te herstellen in plaats van uren.

Je slaap is slechter, je energieniveau is constant laag.

Je bent prikkelbaarder, je concentratie is slechter, je functioneren op je werk gaat achteruit.

Je merkt dat je alcohol 'nodig hebt' om te kunnen ontspannen.

Anderen maken er opmerkingen over.

Je voelt je schuldig of schaamt je over je drinkgedrag.

Waarom dit inzicht belangrijk is

Als coach voor mensen met verslavingsproblematiek herkende ik dit patroon dus niet alleen bij mijzelf maar ook bij mijn cliënten tegen de middelbare leeftijd. Velen komen rond hun 40e bij mij omdat ze vastlopen en burn-outachtige klachten krijgen. Hun lichaam geeft het signaal: dit kan niet langer.

Dit Stanford onderzoek neemt een gedeelte van de schaamte weg. Het laat zien: dit is niet alleen maar persoonlijk 'falen'. Het is biologie plus levensfase plus coping. Máár het vraagt wel om actie: doorgaan betekent steeds meer fysieke schade.

De volgende verouderingsgolf (rond 60 jaar) raakt je immuunsysteem en nieren - beide worden verwoest door alcohol. Rond je veertigste is dus het moment om te handelen, nu je lichaam je nog een signaal geeft, voordat de schade onomkeerbaar wordt.

Want de schade is niet alleen fysiek. Ook in je dagelijks functioneren gaat het fout. Je kunt je heel lang verstoppen achter werkdruk, maatschappelijke omstandigheden, relatieproblemen. Maar waar het om gaat is dat jouw stress-management niet werkt - en als je eerlijk bent, heeft het nooit echt gewerkt. Het was waarschijnlijk alleen maar een overlevingsmechanisme dat je steeds dieper de afgrond in helpt.

Stop met struisvogelpolitiek

Wees je bewust van wat er feitelijk gebeurt als je drinkt en katers hebt. Erken wat er gebeurt. Je lichaam geeft je niet voor niets signalen. Luister ernaar. Dit is geen zwakte. Dit is een roep om hulp van je onbewuste gezonde deel in je dat versterkt wordt door biologische feiten.

Die kater is niet iets wat weer overgaat en daarna is alles weer gezond. Nee!, Die kater is het bewijs dat jij jezelf de vernieling in werkt.

Geloof je het niet?

Test het dan uit. Stop eens een tijdje met drinken. Voor de veertigers onder ons: misschien een goeie reden om met Dry January mee te doen en te zien wat er gebeurt als je geen alcohol drinkt.

Vind je moeilijk om niet te drinken, heb je veel trek?

Zoek dan eens naar mogelijk onderliggende oorzaken. Als alcohol symptoombestrijding is, wat probeer je dan te verdoezelen? Stress? Trauma? Angst? Eenzaamheid?

Zoek oplossingen die bewezen werken: therapie of coaching om onderliggende problemen aan te pakken, stressmanagement technieken die echt werken, beweging als uitlaatklep, mindfulness of meditatie, professionele hulp bij verslavingsproblematiek.

Je staat er niet alleen voor. Dit biologische kantelpunt rond je 44e - dat is universeel. Maar wat eronder ligt - de redenen waarom je drinkt, wat je al jaren probeert weg te duwen - dat vraagt om échte aandacht. En daar is hulp voor.

Luister naar de wijsheid van je lichaam

Je lichaam is wijzer dan je denkt. Als het signalen afgeeft dat iets niet meer werkt, luister dan.

Dit biologische kantelpunt rond je 44e is geen straf. Het is een kans. Een wake-up call. Je lichaam zegt: "Let op, dit gaat de verkeerde kant op. Nu is het moment om iets te veranderen."

Die keuze om te stoppen, om hulp te zoeken, om de echte problemen onder ogen te zien - die heeft mij op 27 mei 1998 mijn leven weer teruggegeven. Jij kan dat ook.

Wetenschappelijke nuance: beperkingen van het onderzoek

Eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat dit Stanford onderzoek ook beperkingen heeft. Het omvatte 108 deelnemers, allemaal uit de Stanford omgeving - een relatief kleine groep die mogelijk niet representatief is voor de algemene bevolking. Deelnemers werden gemiddeld 1,7 jaar gevolgd, relatief kort voor definitieve conclusies over levenslange verouderingspatronen. En sommige veranderingen kunnen verband houden met lifestyle factoren in plaats van puur biologische factoren.

Maar: ondanks deze beperkingen biedt het onderzoek een mogelijke wetenschappelijke verklaring voor patronen die ik - en met mij - veel professionals in de praktijk herkennen.

** Wetenschappelijke bron

"Nonlinear dynamics of multi-omics profiles during human aging" - Stanford Medicine, gepubliceerd in Nature Aging (augustus 2024)

https://www.nature.com/articles/s43587-024-00692-2

#verslaving #coaching #midlife #trauma #ervaringsdeskundigheid #dryjanuari #alcoholverslaving #herstel #burnout #stressmanagement

Geestelijk en lichamelijk dakloos door verslaving en toch weer in herstel.

Fri, 12 Jul 2024 08:00:51 GMT

Geestelijk en lichamelijk dakloos door verslaving en toch weer in herstel.

Dertig jaar alcohol, cocaïne, speed, keihard werken, burn-out en fysieke klachten. En nu na een intensief jaartraject coaching en begeleiding bij mij in de praktijk niet langer dakloos in zichzelf. Maar volledig in herstel.

Deze blog schreef ik aan de hand van zijn dankbaarheidscadeau: een artistiek bewerkte dakpan van de boerderij in de Schermer waar ik tot eind 2023 woonde en mijn coachingspraktijk voerde tot ik begin januari de praktijk verhuisde Psychotherapiepraktijk Hart & Ziel in Heiloo.

Begin april 2023. M belde mij. Vertelde dat hij wanhopig was, geen uitweg meer zag en uiteindelijk op zijn kniëen ging en om hulp smeekte … en daarna mijn website als eerste op internet zag. Mijn persoonlijk verhaal over mijn verslaving en herstel las. Dat was een signaal voor hem om mij te bellen: “Zeg maar wat ik moet doen. Ik geef mij volledig over in vertrouwen aan jou.”

Gezien zijn geschiedenis, gebruik en problematiek heb ik mijzelf ernstig afgevraagd of ik wel in staat zou zijn adequate hulp te verlenen. Zelfs heb ik extra voorwaarden in verband met driftbuien moeten stellen. En wanhopig als hij was accepteerde hij dat. Dat maakte duidelijk dat hij werkelijk aan zich zelf wilde werken om die shitzooi aan ellende achter zich te laten. Zo gingen we samen op reis.

We hebben meer dan een jaar samengewerkt. Op het eind telkens wat minder intensief en nu is hij in staat om weer in zichzelf te wonen, niet langer dakloos te zijn. Hij heeft weer vaste grond onder zijn voeten, gebruikt geen sterke drank, speed en cocaïne meer, heeft de dagelijkse zes blikken halve liters bier ( - en de rest in de kroeg …) opgegeven.

Ik ben dankbaar dat ik hem mocht begeleiden. Open en onbevangen gaf hij zich over aan de reis. Ondanks alle obstakels, angsten en woede die er bij kwam kijken.
We hebben systemisch gewerkt met de zeven generaties. We hebben actieve imaginatie en archetypesessies gedaan. Hij schilderde als er geen woorden voor waren. Voor mij opnieuw het bewijs dat je woorden niet altijd uitdrukking kunnen geven aan je innerlijk maar dat via je de weg van creatieve expressie en de symbolen die daarin verschijnen in contact komt met je onbewuste.

Ging het zo gemakkelijk? Nee in ’t geheel niet. Hij was meerdere keren woedend. Ik ervaarde soms angst om mijn waarnemingen en gevoelens in onze relatie uit te spreken, bang voor zijn fysieke reactie - maar toch in vreemd vertrouwen hebben we ons beiden overgegeven. En hij leerde tot tien tellen. Niet alleen bij mij, maar ook op de snelweg en het werk.

Eindeloos heb ik mijn boodschap naar hem herhaald, het zaadje geplant:

“…het gaat niet om de verdoving. Het gaat erom wat er in je hart leeft, wie je in essentie bent en dat niet durft toe te staan, niet kunt toestaan.
Open je hart, luister, voel onvoorwaardelijk, creëer en je komt weer in verbinding met het kindzelf, dat kind dat zich angstig en verdrietig verstopte voor de boze buitenwereld.
Accepteer dat je er jarenlang een bende van heb gemaakt …. maar nu niet meer.
Accepteer en laat het los. Het verleden bestaat niet. Het is alleen nog maar en verhaal in je hoofd en een reden voor je verslavingsdeel om het opnieuw op een zuipen te zetten…”

En hij deed het werk dat dit proces van herstel nu eenmaal vraagt. Met wilskracht, met overgave, soms met strijd, hij ging het niet uit de weg. Het is - over verslaving en onderliggende traumatische ervaringen gesproken - de enige weg die werkt.

Dat zaadje is nu in vier seizoenen uitgegroeid naar een jong volwassen plantje. Met vallen en opstaan, steeds minder vallen en telkens meer in zijn natuurlijke kracht. Nog kwetsbaar maar o zo sterk omdat hij geworteld is in de vruchtbare zeeklei van ons Noordhollands landschap. Omdat hij in de traditie staat van doeners en makers. Hij is er een van. En wat voor een.

Hij laat dat zien aan de hand van zijn afscheidscadeau voor mijn praktijk. Het opengebroken ei met een houten kern waarin in het hart weer vuur brandt. De levensenergie die zich vervolgens als een mandala over het stenen fundament van de dakpan (van de boerderij) uitbreidt. Hij leeft weer, de verslaving en de wanhoop voorbij.

Zijn reis gaat nu op een nieuw level verder.
Een bijzonder mens, ik ben dankbaar dat ik dit proces naar nuchter leren leven heb mogen begeleiden.

Cees Franke, juli 2024

De mateloze rijkdom van mijn leven zonder alcohol en pillen | Cees Franke

Fri, 31 Jan 2020 06:05:16 GMT

De blog hieronder is ook ook opgenomen in Mijn luisterboek 'Nuchter Leren Leven' op Spotify . Ook op Apple Books , en talloze andere website als luisterboek en e-book te verk rijgen.

De mateloosheid en eenvoud van het nuchtere en spirituele genot na mijn alcohol- en Xanaxverslaving.

Opgegroeid in de West-Friese drinkcultuur

Mijn eerste bier dronk ik op de middelbare school tijdens een “fuif” zoals dat toen heette. En uiteraard direct te veel. Mijn genen schreeuwden om alcohol, mijn door stress en medicijnen getergde jongensbrein nog veel luider. En zo werd het langdurig een feest van mateloosheid en genot.

Katers kende ik niet. Ongeacht hoeveel ik dronk. Op zijn West-Fries was veertig bier op een avond in het weekend doodnormaal. En ik bleef als enige het langste nuchter.

De invloed van medicijnen, een traumatische jeugd en het gevangen zitten in mijzelf was een cocktail waarop ik steeds meer moest drinken om in balans te blijven. Het was als een prothese die mij hielp overeind te blijven.

Doorheen mijn hele arbeidzame leven bleef ik drinken. Wel afgewisseld met langdurige periodes waarin ik alleen maar groene thee dronk.

Grenzeloze mateloosheid

In alles wat ik deed was ik mateloos. Drinken, de liefde bedrijven, werken, studeren, boeken lezen, brieven schrijven, poëzie schrijven, plezier maken, sporten. Ik had geen rust in mijn kont.

Ik was mooi van buiten maar van binnen voelde ik mij als het slagveld op de stranden van Normandië.

Meerdere psychiaters en psychologen bezocht ik om maar met mijzelf te kunnen leven. Het hielp allemaal heel even maar meestal niet. Het waren wel bouwstenen voor mijn nuchter-leren-leven-huis, maar toen besefte ik dat nog niet.

Mateloos bezig met gezondheid

Ik heb geluk gehad dat ik tegelijkertijd een mateloze gezondheidsfreak was en zo gezond mogelijk at, sportte (ik fietste met mijn dolle kop zo de Mont Ventoux op), potten vitamine B verslond en toch regelmatig periodes alcoholvrij was.

“Zie je wel, ik ben geen alcoholist, want ik kan het laten staan.” “Ik ben een levensgenieter.” waren mijn lijfspreuken. Of "Ik ben een hedonist," ook zo'n leuke.

En zo leefde ik mijn moeizame bestaan als Dr Jekyll en Mr Hyde. Ik werd verliefd trouwde, ging scheiden, wipte van het ene bed in het andere, werd weer verliefd, ik ging zakelijk en persoonlijk failliet, trouwde.

En ik bleef maar alcohol doordrinken.

De ware liefde

Ondanks mijn drinken kreeg ik met mijn fantastische echtgenote gedurende mijn nuchtere perioden twee prachtige zoons. Hoewel omringd door zoveel liefde: het hield mij niet duurzaam nuchter.

Het ging fout. Heel erg fout.

Op een dag verloor ik alle controle. Het was vlak na mijn zakelijk en persoonlijk faillissement in 1993 dat mijn lichaam het opgaf. Van de ene op de andere dag werd ik als het ware gedronken. Ik verloor niet alleen de controle tijdens het alcohol drinken maar ook als ik niet dronk was ik geen meester meer over mijn trekgevoelens.

Ik moest en zou drinken om mijzelf niet-ziek te voelen. Ik moest en zou drinken om de trauma’s door mijn faillissement losgemaakt in mij te bezweren.

Demonen

Onverklaarbare angsten gierden door mijn lijf en ’s nachts kwamen demonen in het donker hun opwachting maken. Beelden vanuit mijn jeugd, van (vermeend) seksueel misbruik, van eenzaamheid en verdriet. Volslagen ontredderd en machteloos tegenover mijn verslaving.

De laatste fase

Ik lag in bed. In de laatste fase van alcoholisme aangeland: 24/7 drinken. Dat betekende dat ik vrijwel niet at, steeds dronk, overgaf, opnieuw dronk en dat weken achtereen.

Om de angst te bezweren kreeg ik Xanax voorgeschreven van mijn huisarts. Een paar pillen met een glas wodka hielpen mij weer een paar uur buiten westen.

Aan de buitenkant leek het alsof ik redelijk normaal was maar mijn vrouw wist wel beter. Die stond wanhopig aan de zijlijn, met haar handen in het haar machteloos te kijken hoe ik mijzelf vernietigde.

Eerste keer kliniek

In 1995 werd ik op mijn 41ste na een drinkgelag van weken voor het eerst opgenomen in de Brijderkliniek te Alkmaar. Vergezeld door mijn arrogante egocentrische ik was ik bereid - na een heftige ruzie met mijn vrouw - te ontwennen voor drie dagen.

Drie dagen werden drie weken op de DETOX. Drie weken werden zes maanden intern waarvan de laatste drie als resocialisatieprogramma.

'Je hebt hier niets te zoeken'

Zei Inge, mijn mentrix in de kliniek (als ik weer eens liep te oreren over al het onrecht dat mij was aangedaan): “Pak je koffer maar. Als je niet bereid bent aan jezelf te werken heb je hier helemaal niets te zoeken”

En dan sputterde ik nog wat tegen maar bond in want naar “buiten” durfde ik eigenlijk niet goed.

Uiteindelijk werd ik na zes maanden ontslagen en ging schoorvoetend, zwetend en bibberend het 'echte' leven weer in. Vervuld van schaamte en gevoelens van vernedering vond ik het moeilijk mijn draai te vinden en weer mensen te ontmoeten.

Ik pakte mijn werk als grafisch ontwerper en fotograaf weer langzaam op. Maar mijn wrok, mijn boosheid over het mij aangedane onrecht met daarbij mijn traumatische jeugdervaringen had ik nog steeds niet verwerkt.

Mijn plek in ons gezin was overgenomen door mijn vrouw en langzaam moest ik mijn verantwoordelijkheden in ons gezin weer terugnemen. Dat ging niet van een leien dakje. Ik moest veel goed maken. Vertrouwen was moeizaam.

Ik ging een tijdlang ook naar de Anonieme Alcoholisten. Met tegenzin: 'Ik wil hier niet zijn,' was mijn vaste uitspraak.

Twee jaar lang terugvallen

Van 1996 tot aan 27 mei 1998 ben ik meerdere keren teruggevallen en dankzij de visie van de psychiater aldaar - Joost Vrasdonk - dat een alcoholist een patiënt is met recht op hulp werd ik telkens weer opgenomen, ontnuchterd en dan ging het weer een tijdje goed.

Ook zei hij tijdens een van onze sessies heel relaxed: “ Je kunt het lang volhouden maar op een dag gaat er wat stuk in je lijf en dan ben je dood. Zo gaat dat.” Oei ...

Begin mei 1998 belandde ik weer in een terugval. Als de psychische druk van al die onverwerkte gevoelens te hoog werd, de constante stress om te herstellen wat ik verknald had, viel ik terug op ontlading op wodka en oxazepam (merknaam Xanax).

Standaard begon het onschuldig met een glas wijn op het eind van de dag. Mijn vrouw keek dan al zorgelijk maar ik kon lullen als Brugman. En zo hield ik haar, maar vooral mijzelf, voor de gek.

De volgende dag werden het er twee. “Gisteren ging het toch ook goed!”

En de derde dag begon ik dan ’s morgens vroeg zodra ik wakker werd. Dan liep de craving op en moest en zou ik alcohol hebben. Sloop ik de trap af, trok een fles wijn uit de koeling en zette die aan mijn mond.

De vierde dag kocht ik wodka, en de kater de volgende dag noemde ik dan griep.

Omdat ik steeds zieker en banger werd moest en zou de dokter komen. Maar mijn vrouw weigerde dat: “Je bent dronken. Ik bel hem niet”

Soms lukte het mij haar te overtuigen en kwam de huisarts langs. Dan wierp hij een blik op me en zei vervolgens tegen haar: “We moeten hem eerst maar weer eens nuchter zien te krijgen”

De laatste 24 uur in de hel op aarde

Op 26 mei 1998 zou ik weer als crisisopname in de kliniek opgenomen worden. Toen ik in de taxi stapte zei ik echter tegen de chauffeur dat ik naar een hotel wilde en niet naar de kliniek.

“Weet je dat nu wel zeker Cees,” zei hij, mij al kennende.

“Ja.”.

En zwijgend leverde hij mij af in een hotel waarop de gevel het grote getal 24 stond geschilderd.

De laatste 24 uur van mijn leven dat ik ooit nog zou drinken.

De 24 uur van Vandaag drink ik niet.

De 24 uur van Anonieme Alcoholisten.

Het begin van "Hier en Nu drink ik niet"

Maar dat besef kwam later.

Ik wilde dood

Wat mij betrof waren het de laatste 24 uur van mijn leven.

Ik was het zat, ik kon niet meer, ik was volledig verslagen en hing aan een paar vingers aan de rand van mijn diepste put ooit. Op weg naar de bodem. Ik zag maar een uitweg: ik wilde dood.

Ik sleepte mijzelf naar de slijter in een nabijgelegen winkelcentrum en kocht drie flessen wodka. De man keek mij aan en zei: “Het gaat toch wel goed met u?”

IJzerenheinig antwoordde ik: “Prima hoor, dank u wel”

En ik ging terug naar mijn hotelkamer om die flessen tezamen met Xanax soldaat te maken.

’s Middags werd ik wakker nadat ik twee flessen wodka leeggedronken had, de helft van de drank had ik er ook weer uitgekotst.

De rand van de put had ik losgelaten en ik lag op de bodem te stuiptrekken.

Ik was nog nooit zo bang geweest als die middag.

Ik ontmoette de Moeder aller Demonen.

Ik ontmoette de Moeder aller Angsten.

Ik huilde alle krokodillentranen en jankte om hulp.

Dankzij een van mijn beste vrienden ben ik toch diezelfde dag nog in de kliniek opgenomen. Stomdronken en verdoofd.

Doordrinken in de kliniek

Toen de stagiaire die de intake deed het kantoortje uitliep om een formulier te pakken verhuisde de laatste fles wodka razendsnel uit mijn plastic tas naar de binnenzak van mijn colbert.

‘s Avonds sloop ik regelmatig de huiskamer uit om in het toilet - waar ik mijn fles onder de vuilniszak in de vuilemmer verstopt had - een paar slokken te nemen en er weer uit te kotsen.

Toen ik de restjes kots van mijn lippen afveegde en opnieuw een slok wodka wilde nemen jeukte er een gedachte door mijn hoofd.

Een boodschap - The Call

Helder, luid en duidelijk resoneerde er een boodschap in mij: 'als ik niet bereid was om voor mijzelf te leven was ik het verplicht aan mijn zoons om voor hen nuchter door te leven.'

Een innerlijke stem

Vanuit dat plotselinge glasheldere besef viel ik op mijn knieën voor de toiletpot als ware het dat ik knielde voor het altaar in de kerk en riep – hoewel ongelovig – boos en in opperste wanhoop: ”Lieve Heer help mij in godsnaam van de drank af.”

En opeens voelde ik mij bevrijd. Ik krabbelde overeind en in mij klonk een stem: “Van wie moet je eigenlijk drinken?” En ik antwoordde spontaan “Van niemand”.

De wodka in de plee

Ik kieperde de fles leeg in de plee, voelde mij bevrijd en heb nooit meer een druppel alcohol gedronken. Ik besefte en accepteerde dat alcohol drinken en pillen slikken niet langer mogelijk was als ik ook een aanwezige vader voor mijn kinderen wilde zijn.

Nu meer dan 27 jaar later terugkijkend realiseer ik mij dat ik nog maar aan het begin van een reis stond die tot op de dag van vandaag voortduurt.

De moeilijkheden waren niet over, de uitdagingen werden alleen maar groter, soms voelde ik mij nog ellendiger dan ooit, maar ... zolang ik maar niet dronk zou het alleen maar beter kunnen gaan.

Ik werd mij in dat toilet bewust en voelde het ook dat ik moest erkennen dat ik niet kon drinken.

Vanuit dat heldere besef (bewust-zijn) accepteerde ik het volledig en begon mijn reis van verandering. Stap voor stap, dag voor dag werkte ik aan mijn herstel en verwerkte beetje bij beetje mijn trauma's.

Dankzij de onvoorwaardelijke liefde van mijn vrouw, mijn kinderen, de hulpverleners uit de kliniek en AA ben ik de eerste tien jaar doorgekomen. Zij allemaal hebben mij geholpen in te zien dat ik in nederigheid mijn hoofd moest buigen ten opzichte van mijn verslaafde ik.

Ik reis nu al meer dan twee decennia in het Hier en Nu en ervaar dagelijks mijn rijke nuchtere leven. Waarlijk een godsgeschenk.

En dat is in alle eenvoud een waar genot.

Mijn zoons kunnen zich mij als drinkend alcoholist niet voorstellen. Maar mijn vrouw en ik weten wel beter ...

Mocht jij wel kunnen drinken, geniet er van en wees blij dat je kunt drinken! Ik kan het niet.
Herken je jezelf in mijn verhaal? Lees dan meer over mijn begeleiding als verslavingscoach alcohol

Cees.

P.S.

Heb je het extreem moeilijk en/of bijvoorbeeld last van ontwenningsverschijnselen aarzel dan niet en vraag professionele hulp. Bijvoorbeeld bij je huisarts of via Alcoholinfo .